ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ

Αυτοδιαχείριση και νευρολογικές παθήσεις

Πολλοί ορισμοί της αυτοδιαχείρισης αντικατοπτρίζουν την ιατρική και κοινωνική πλευρά της διαβίωσης για τη διαχείριση μιας μακροχρόνιας κατάστασης. Ένας κοινός ορισμός που χρησιμοποιήθηκε από τον Barlow (2002) για την αυτοδιαχείριση είναι: η ικανότητα του ατόμου να διαχειρίζεται τα συμπτώματα, τη θεραπεία, τις φυσικές και ψυχοκοινωνικές συνέπειες, καθώς και τις αλλαγές του τρόπου ζωής που προκύπτουν μετά από μια χρόνια πάθηση.

Θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε πως αυτοδιαχείριση σημαίνει μεγαλύτερη ευθύνη από την πλευρά του ατόμου για τη δική τους συνεχή εξέλιξη και αλλαγή των αναγκών της υγείας τους. Είναι ένας τρόπος ενθάρρυνσης των ατόμων με χρόνια προβλήματα να παίζουν πιο ενεργητικό ρόλο στην διαχείριση της υγείας τους. Βέβαια, αυτοδιαχείριση δεν είναι απλά η παροχή πληροφοριών και να περιμένουμε από το άτομο να προοδεύσει από μόνο του, ούτε μπορούμε να προσδοκούμε ότι τα άτομα θα προσαρμοστούν επαρκώς και σε μικρό χρονικό διάστημα.

selfmanagement2

Παραδοσιακά, οι θεραπευτές καθοδηγούν και υποστηρίζουν τα άτομα να μαθαίνουν και να αποκτούν αυτοπεποίθηση στην αντιμετώπιση της νευρολογικής τους κατάστασης. Ωστόσο, η προσδοκία ότι τα άτομα θα ακολουθήσουν τις συμβουλές που τους δίνονται, η υποστήριξη και η καθοδήγηση θα τους οδηγήσει στην αυτοδιαχείριση δεν λαμβάνει πλήρως υπόψιν το κίνητρο, τις πεποιθήσεις και άλλες δυσκολίες που μπορεί να παρουσιαστούν. Αυτό σημαίνει ότι η αυτοδιαχείριση δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Τα άτομα και οι οικογένειές τους είναι συχνά πολυμήχανοι απέναντι στις προκλήσεις που παρουσιάζονται εξαιτίας του προβλήματος, και συχνά βρίσκουν λύσεις χωρίς τη βοήθεια των ειδικών. Ωστόσο, για πολλά άτομα, η καινούρια νευρολογική εμπειρία, όπως το εγκεφαλικό ή η σκλήρυνση κατά πλάκας ή η νόσος του Parkinson, απαιτεί καθοδήγηση και υποστήριξη από τους επαγγελματίες της υγείας.

 

Με ποιο τρόπο μπορεί να βοηθήσει ο θεραπευτής;

Καταρχάς η αυτοδιαχείριση είναι κομμάτι της αποκατάστασης. Ο θεραπευτής προτείνει τρόπους μέσα από τους οποίους το άτομο ανακαλύπτει τις δικές του δυνατότητες και αδυναμίες, πειραματίζεται και δοκιμάζει διαφορετικές στρατηγικές και δραστηριότητες. Αναπόφευκτα, αυτό απαιτεί και ένα ρίσκο. Αν οι στόχοι δεν επιτυγχάνονται, τότε πρέπει ο θεραπευτής να υποστηρίξει το άτομο έτσι ώστε να θέσει διαφορετικούς στόχους.

6a00d8341c465d53ef017c31805b3f970b-800wi

Για να μπορέσει να βοηθηθεί το άτομο μέσω της αυτοδιαχείρισης, μπορεί να ακολουθήσει μια διαδικασία μαζί με το θεραπευτή.

  1. Το άτομο θα πρέπει να συζητήσει με τον θεραπευτή του, τι απολαμβάνει να κάνει και τι είναι σημαντικό για εκείνον.
  2. Στη συνέχεια, πρέπει να γραφτεί μια λίστα μακροπρόθεσμων στόχων από το άτομο, μαζί με τη βοήθεια του θεραπευτή. Ο καθορισμός των στόχων είναι πολύ σημαντικός γιατί γίνεται ανάλογα με τις προσδοκίες και τις δυνατότητες που έχει το άτομο μετά το επεισόδιο.
  3. Το άτομο ενθαρρύνεται από τον θεραπευτή να σκεφτεί με τι θα ήθελε να ξεκινήσει. Ο πρώτος στόχος πρέπει να είναι μικρός για να μπορεί να επιτευχθεί μέσα σε λίγες μέρες.
  4. Μετά το τέλος κάθε συνεδρίας, το άτομο και ο θεραπευτής συμφωνούν και θέτουν τον επόμενο στόχο.
  5. Για την επίτευξη κάποιων στόχων μπορεί να είναι απαραίτητη η βοήθεια και η συμμετοχή των συγγενών ή των συνοδών.
  6. Το άτομο διατηρεί ημερολόγιο επίτευξης στόχων σε όλη τη διάρκεια της αποκατάστασης.

Μετά από αυτή τη διαδικασία, το άτομο θα είναι πιο εξοικειωμένο με το να θέτει στόχους, να δοκιμάζει καινούριες δραστηριότητες, να ζητάει βοήθεια από τον περίγυρό του, και γενικά να διαχειρίζεται καλύτερα το πρόβλημά του στηριζόμενος στις δικές του δυνάμεις.

 

Μαντά Ευαγγελία
Φυσικοθεραπεύτρια PΤ, MT, Bobath (IBITA) instructor

http://www.bioanadrasis.com

 

Αναφορές:

•      Maria Stokes, Emma Stack (2011) Physical management for neurological conditions. Third Edition. Churchill Livingstone Elsevier.
•      Fiona Jones (2006) Strategies to enhance chronic disease self-management: How can we apply this to stroke? Disability and Rehabilitation Volume 28, Issue 13-14
•      Barlow J, Wright C, Sheasby J, Turner A, Hainsworth J. (2002) Self-management approaches for people with chronic conditions: a review. Patient Educ Couns. 48(2):177-87.

 

 

 

 

 

ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ ΤΟ



ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ